Gebarsten is haar glimlach

het masker van haar clownsgezicht is stuk
verstilde ogen staren
met een wanhopig trekkende mond
haar oren willen het geweeklaag
der stille zielen
niet meer horen
krijsend jankend golft het bloed
in haar aders
haar handen klauwen zich vast
in het afgestorven luchtledige
haar hart schreeuwt maar een naam
haar voeten wankelen door de piste

waar het eens de mijne waren
gerafeld vertrouwen
neergeslagen hoop
marionet geworden
dansend als een hersenloze pop
met een gebarsten glimlach
een karikatuur van eens mijn zijn

diep verborgen
drupt een traan in de wind
over wat eens was.......
mijn gezicht.

Whisperingwind